Underworld 3:Rise of the Lycans (2009) 23.976 fps OCR runtime 01:32:28
2 ทศวรรษนับจากการก่อกำเนิด ของเผ่าพันธุ์ทั้งสอง
สงครามได้อุบัติขึ้น
วิคเตอร์สร้างสมขุมกำลัง เป็นกองนักรบแวมไพร์
เพื่อปกป้องพวกพ้องตน จากชาติพันธุ์มนุษย์หมาป่า
สายพันธุ์ที่โหดเหี้ยมและแพร่เชื้อร้าย ที่ไม่สามารถมีรูปกายเป็นมนุษย์ได้
จนเขาถือกำเนิดขึ้น
ลูเซียน
และแม้ในทุกอณูวิญญานของวิคเตอร์ จะเตือนให้เขาสังหารทารกน้อย
แต่เขาไม่
หลายปีผ่านไปเด็กชายเติบโต
เขามีพละกำลังและสมาธิ ซึ่งผู้มาก่อนหน้าเขาไม่มี
เจ้าคิดยังไงซอนย่า
เราจะสร้างมันอีกมั้ย
สร้างเขาเหรอ
คล้ายเขา
ลูเซียนมันจะเป็นต้นกำเนิดของสายพันธุ์
ต้นกำเนิดของไลแค่น
วิคเตอร์ใช้เลือดไลแค่นของลูเซียน เป็นประโยชน์แก่ตน
ใช้ประโยชน์จากความกระหายเลือดของลูเซียน
กดดันบีบคั้นให้เขาไม่มีทางเลือก ต้องกินมนุษย์
เหล่าทาสของวิคเตอร์
- ไปๆ - เข้าไป
สำเร็จ เขาได้สร้างชีวิตอมตะสายพันธุ์ใหม่
ไลแคน
มนุษย์หมาป่าที่มีความเป็นมนุษย์
ผิดแผกแตกต่าง สายพันธุ์ใหม่เหล่านี้สามารถถูกลากเทียม...
เป็นทาสพิทักษ์นายของตนได้ ในเวลากลางวัน
อย่างน้อยก็ได้ความคิดวิคเตอร์
เมื่อครั้งเนิ่นนานมา
พวกมนุษย์ไม่พอใจ นายท่าน
เชื้อวิลเลี่ยมมนุษย์หมาป่าแผลงฤทธิ์
- มนุษย์หมาป่าฆ่าทาสของพวกเขา - มนุษย์ไม่พอใจงั้นหรือแทนนิส
ไหนเจ้าบอกข้าซิว่าจะต้องเดือดร้อนอะไร
ขอรับ มนุษย์เสียทาสนั่นก็แปลว่าเราเสียเงิน
พอแล้ว ข้าเก็บส่วนแบ่งเพิ่มเป็น 10 เท่าไม่ใช่เหรอ
ตั้งแต่มาร์คัสกับเอมิเลียเข้านิทรา
เราจะจัดการกับพวกหมาป่า เหมือนที่เราเคยทำมาตลอด
- เร็วเข้า - เร็วๆ
ยิง
โดนมันแล้ว
เจ้าไม่มีอะไรจะทำเหรอช่างตีเหล็ก
มัวเล่นอาวุธสงครามอยู่ได้
หัดทำตัวมีประโยชน์ซะบ้าง
แสดงความรู้คุณเขาเสียหน่อยซอนย่า เขาช่วยชีวิตของเจ้าไว้
ลูกไม่ได้ต้องให้ใครช่วย
บอกข้าสิลูเซียน
หัวใจเจ้าหนักอึ้งมั้ย เมื่อเจ้าฆ่าเผ่าพันธุ์ตนเอง
ไม่เลยซักนิด พวกมันเป็นสัตว์ไร้จิตสำนึกนายท่าน
- หาใช่พี่น้องข้าไม่ - จริงรึ
ท่านพ่อ
เจ้าเป็นเสาหลักของพวกพ้องของเจ้า รู้ใช่มั้ยว่าควรทำตัวยังไง
อย่าได้อาจเอื้อมเกินตัว
ลากศพไปทิ้ง
เจ้าจงใจไม่เข้าประชุมสภา
ลูกมีธุระอื่นต้องทำในเวลานั้น ท่านก็รู้
งั้นเหรอ เจ้าคงมีความสุขกับการขี่ม้าชมจันทร์
ลูกออกไปลาดตระเวน
เจ้าขัดขืนคำสั่ง พ่อบอกให้เจ้าอยู่ในเขตกำแพง
เจ้าเสี่ยงเกินกว่าที่พ่อจะเพิกเฉย
เจ้าควรจะให้ผู้ค้าความตาย จัดการกับพวกหมาป่า
ทำไมเหรอท่านพ่อ ทำไมความเสี่ยงของลูกจึงน่าพะวงกว่าพวกเขา
พวกเขาไม่ใช่ลูกสาวของพ่อ
และพวกเขามิใช่สมาชิกสภา แต่เจ้าเป็น
ในวันหน้าเจ้าจะเป็นผู้นำอาวุโส สิทธิแต่กำเนิด
ซอนย่า เจ้าเป็นที่ชื่นชมในสภา
แต่นั่นเป็นสิ่งที่อันตราย
พวกเขาเริ่มเอือมระอากับเกมส์ และการหายตัวไปของเจ้า
อันตรายในป่านั้น ไม่ได้รุนแรงไปกว่าห้องสภาเลย
เจ้าจะได้เจนจบบนเกมส์การเมือง เรียนรู้ที่จะเหี้ยมเกรียมหลักแหลม
และเหนืออื่นใด เจ้าจะจงรักภักดีต่อวงศ์ตระกูล
ต่อพ่อ
สิ่งสำคัญ หากเราไร้ซึ่งความภักดีต่อกัน
เราก็ไม่เหนือกว่าเดรัจฉานศัตรูเรา
ไลแคน
อย่าอู้สิวะ
พอได้แล้ว
เจ้ากล้าเอามือโสโครกมาจับข้าเหรอ
- ข้าบอกว่าพอแล้ว - จ่าฝูงหมาสั่งให้ข้าพองั้นเหรอ
เจ้าไม่เป็นที่โปรดปรานตลอดไปหรอก วันใดเจ้าพลาด
ข้าจะช่วยซ้ำ
ก็ขอให้มีวันนั้น
มองอะไรกันวะ กลับไปทำงานเดี๋ยวนี้
ทำงานต่อไปสิ
วาระต่อที่ประชุมวันนี้ง่ายมาก
เราถูกศัตรูจู่โจม
6 ครั้งในเวลา 3 สัปดาห์
ลูกหลานวิลเลี่ยมมาประชิดกำแพงเราแล้ว
หายนะใดจะตามมา ถ้าพวกมันฝ่ามาได้ซักคน
เจ้ากลัวอะไรโคโรมาน ไม่เป็นเรื่องซักนิด
เรามิได้รับการปกป้องจากกองทัพอมตะรึ
จริงอยู่ขอรับใต้เท้า
แต่มันมิได้รวมไปถึงกลุ่มมนุษย์ ข้าเคยชี้ให้เห็นแล้วว่า...
พวกเขาคืออู่ข้าวอู่น้ำของพวกเรา
หากเราปกป้องมนุษย์ไม่ได้ เราเองนั่นแหละจะดูอ่อนแอ
แล้วเจ้าจะแสดงความแกร่งกล้าด้วยวิธีไหน
ให้ผู้ค้าความตายตรวจตรายามราตรี
และให้ทหารตรวจตราในยามกลางวัน
ให้ไลเคนไปเฝ้านอกเขตกำแพง
เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไง
พวกมันเป็นสัตว์โดยกำเนิด
ความป่าเถื่อนและสัญชาตญาณต่ำช้า ในสายเลือดไม่มีทางหายไปได้
เกรงว่าความกลัวที่ท่านมีนี้ต่างหาก ที่ไม่เป็นเรื่อง
เราสามารถสร้างไลแค่นชั้นอภิสิทธิ์ขึ้น
เลี้ยงดูให้พวกมันอยู่ดีกินดี และให้อยู่ในอาณัติคนที่เราไว้วางใจ
เช่นลูเซียนสัตว์เลี้ยงของท่าน
คนที่ช่วยชีวิตบุตรสาวท่านไว้วันนี้
ที่จริง เราน่าจะฟังความคิดเห็น ที่นางมีต่อเรื่องนี้
ดูเหมือนนางจะติดธุระอยู่ที่อื่น
ตามนางมา
ข้าจะรับข้อเสนอแนะของเจ้า เอาไว้เพื่อพิจารณา
ขอบคุณใต้เท้า
จะเป็นการดียิ่ง หากพรุ่งนี้พวกมนุษย์มาถึง
และเราทำให้พวกเขามั่นใจว่า เราใส่ใจในความเดือดร้อนของพวกเขา
ท่านหญิง
จริงเหรอ ตอนที่บอกกับพ่อข้า
ว่าไม่รู้สึกอะไรที่ฆ่าพวกเดียวกัน
พวกมันเป็นแค่สัตว์
ไม่มีความคิดหรือรู้สึกใดๆ
ทำไมข้าจะต้องรู้สึกใดๆ กับพวกมันด้วย
ซอนย่าหากข้าต้องไปจากที่นี่ เจ้าจะไปกับข้ามั้ย
ไปเหรอ
อย่าพูดเช่นนั้นนะ
เพียงแค่คิดก็ผิดแล้ว พวกเขาจะตามล่าเจ้า
และหมายหัวเจ้าเหมือนกับพวกพ้อง
ไม่หรอกถ้าข้าถอดมันได้
ดูนี่
ข้าทำเอง
มันจะเป็นอิสรภาพของข้า
ลูเซียนสัญญาว่าจะไม่ใช้มัน
- ได้โปรด - นั่นคำตอบของเจ้าใช่มั้ย
เจ้าจะไม่ไปกับข้า
เจ้าอยากให้ข้าอยู่รับใช้เจ้าที่นี่
- เยี่ยงสัตว์เช่นนี้เหรอ - ลูเซียน
แวมไพร์กับไลแค่น เราต่างก็เป็นลูกของคอร์วินัส
แต่ตระกูลของข้าต้องเป็นทาส
ข้าจะใช้กุญแจนี้
และข้าจะไปจากที่นี่
แต่ข้าอยู่ไม่ได้หากไม่มีเจ้า
ไปตามลูกข้าได้ความว่าไง
นางปฏิเสธไม่ให้ข้าพบ
- ไม่ยอมเปิดประตูห้องออกมา - ทำไมลูกข้าตามืดบอดนัก
นางยอมเสี่ยงที่นั่งในสภา เพื่ออะไรกัน
ข้าไม่ทราบขอรับ
แต่ตอนนี้เราต้องเตรียมการ
พวกมนุษย์กำลังเดินทางมา
ไม่มีหมาป่าตัวไหนทนคมกระบี่นี้ได้
เตรียมเอาม้าออก
ให้คนอื่นไปเถอะ
- ทำไม - เมื่อคืนหลังจากที่เราแยกกันน่ะ...
ให้คนอื่นไปทำเถอะ
เผื่อว่าเจ้ามองคนไม่ออกนะ เจ้าช่างตีเหล็ก
ข้ามีดีพอที่จะคุ้มครองตัวเองได้
และอีกอย่างนึง
เจ้าช่วยข้าได้จากบนกำแพง
หลบไปสิวะ
ท่านหญิงซอนย่า นายท่านมีคำสั่งให้ท่านอยู่ที่นี่
ข้าตั้งใจจะดูให้แขกของเรา ผ่านประตูมาอย่างปลอดภัย
- นายทวาร - นี่ไม่ใช่การขอร้อง
บิดาท่านเป็นผู้ปกครองโคลเว่นนะ
เขาถึงย้ำเตือนข้าอยู่เสมอไง
ถอยไป
ระวังหน่อย เจ้าช่างตีเหล็ก
สายตาเจ้าอาจเผยความลับให้จับได้
เฉยๆ เฉยๆสิ
ปิดมันซะลูก ปิดซะ
ตั้งแถว
ไม่
ส่งคนของเจ้าออกไปช่วยเดี๋ยวนี้
ใจเย็นๆไอ้หนู ปลอกคอรัดแน่นไปมั่ง
- ถอยไปซะไอ้หนู - พวกมันมีกำลังมากกว่า
จะถูกฆ่าตายกันหมด
จับมันไว้
ไปๆๆๆ ช้าๆ
ดีมิทรี
ลูเซียน
ซอนย่า
ลูเซียนอย่า
อย่า อย่านะ
เขาทำไปเพื่อช่วยลูก
ข้าไม่ใช่เจ้าเหนือหัวของเจ้ารึ
เจ้ารู้ดีว่าข้าสั่งไม่ให้ถอดปลอกคอเด็ดขาด
ใช่
แต่เจ้าก็ยังละเมิดกฎของข้า ทั้งที่ข้าให้ชีวิตแก่เจ้า
ชีวิตสุขสบายของเจ้ามันจบลงแล้ว ทาสชั่ว
ท่านพ่อ อย่าทำเขาเลย
- ลูกบอกพ่อแล้วว่า... - หุบปากเจ้าซะ
นี่เป็นครั้งสุดท้าย ที่เจ้าจะได้ท้าทายข้า
พาตัวนางกลับไป
เผาศพพวกมัน
เผามันทั้งหมด
โทษที่มันถอดปลอกคอ
โบย 30 ที
เจ้าทำให้ข้าเจ็บปวดไลแค่น กับการทรยศของเจ้า
เจ้าเป็นเหมือนลูกชายข้า
ข้าให้ชีวิตกับเจ้า
ท่านให้โซ่ตรวนกับข้า
หลายปีที่ผ่านมาเจ้าควรจะคิดได้อยู่แล้วนะ
หากไม่มีตรวนก็คงไม่มีเจ้า
โบยมัน
บอกแล้ววันไหนเจ้าพลาดข้าจะช่วยซ้ำ
- อะไร - หยุดเฆี่ยนเถอะ
- เขาเป็นผู้คุ้มกันของเรา - ใช่ แต่มันก็เป็นแค่สัตว์เท่านั้น
- พวกทาสอาจลุกขึ้นมาแข็งข้อ - ช่างประไร เจ้ากลัวพวกมันรึ
ถ้าเราไม่ลงโทษหัวหน้าพวกลูกน้องจะได้ใจ
เจ้าเห็นหรือยังโคโรมาน เจ้ายังจะไว้ใจมันไปนอกกำแพงรึ
เจ้าจะให้มันออกไปนอกกำแพง ขนาดอยู่ในนี้ยังไว้ใจมันไม่ได้
ข้านับได้ 21 ทีแล้ว
โบยต่อไป
อย่าเข้าไปใกล้เขา เจ้าจะพลอยซวยไปด้วย
ความห่วงใยที่เจ้ามีต่อลูเซียน ช่างน่าซาบซึ้งจริงๆ
มันเป็นแค่ทาส
เขาพึ่งช่วยชีวิตของลูกไว้
ท่านพ่อเองไม่ใช่หรอกเหรอ ที่บอกให้ลูกแสดงความรู้คุณเขาซักหน่อย
แล้วท่านพ่อล่ะ
ไม่ซาบซึ้งบุญคุณ คนที่ช่วยชีวิตลูกสาวเลยเหรอ
พ่อซึ้งจนน้ำตาปริ
มันยังมีชีวิตอยู่ ก็แสดงถึงความใจกว้างของพ่อแล้ว
หากไม่ใช่เพราะว่ามันช่วยเจ้าไว้
พ่อคงจะโยนมันไปให้พวกพ้องมัน รุมกินเนื้อไปแล้ว
แต่เขาก็ได้รับโทษทัณฑ์ไปแล้ว
- ก็ควรเป็นอิสระสิ - อิสระเหรอ
ดุลยพินิจของเจ้ามันเสื่อมไปแล้วซอนย่า
เขาจะขึ้นเป็นใหญ่ได้ใจต้องเหี้ยม
ลูเซียนได้รับคำขาด ไม่ให้ถอดปลอกคอ แต่มันก็ฝ่าฝืน
แต่เพื่อเห็นแก่ความดีของมัน
พ่อจะขังมันไว้ในคุก
เป็นตัวอย่างเตือนสติพวกพ้อง
ยานอชและขุนนางอื่นๆ ใกล้จะมาถึงแล้ว
เจ้าต้องไปต้อนรับพวกเขา
ข้าได้เห็นเจ้าสู้กับพวกมัน
กล้าหาญมาก
สำหรับมนุษย์อย่างเจ้า
เจ้าเคยเจอพวกมันมาก่อนมั้ย
เคยได้ยินแต่เรื่องเล่า
แล้วเจ้าไม่กลัวพวกมันหรอกเหรอ
กลัว
แต่กลัวตายมากกว่า
แล้วเจ้ากลัวข้ามั้ย
- กลัว - เช่นนั้นก็อย่ากลัว
ข้าจะไม่กัด...
มากนักหรอก
- เจ้าเป็นเหมือนพวกมันเหรอ - ไม่
ข้าเป็นไลแค่นไม่เหมือนพวกมัน
พวกที่เจ้าสู้ด้วยนั้น มันเป็นสัตว์ เชื้อสายของวิลเลี่ยม
สืบทอดเชื้อสายโดยตรง ไม่มีความเป็นมนุษย์หลงเหลือ
ป่าเถื่อน เป็นสัตว์ที่ไร้สำนึกเหตุผล
- อย่างที่เขาเล่าลือกัน - แต่ข้าเห็นเจ้า
พวกมันเชื่อฟังเจ้า
ใช่
มันเชื่อฟังข้า
- เจ้าไม่ควรมาที่นี่ - ข้าต้องมา
ยอดรักข้าขอโทษ
- หลังของเจ้า - ไม่ๆๆ ข้าไม่เป็นอะไร
เป็นความผิดของข้า ถ้าไม่รั้นออกไป...
เจ้าก็จะไม่รู้ใจของตัวเอง
ไม่ใช่ความผิดเจ้าหรอก
ข้าอยู่ที่นี่ไม่ได้ ยังไงข้าก็ต้องไปจากที่นี่
แต่พ่อข้าจะจับตาเจ้ายิ่งกว่าที่เคย
พวกค้าความตายของเจ้า ไม่มีใครไว้ใจได้เลยเหรอ
ปัญหาอยู่ที่ว่าพวกเขาภักดีต่อพ่อข้า มากกว่าที่ภักดีต่อข้า
แทนนิส
- แทนนิสไว้ใจไม่ได้หรอก - เปล่า เขารู้เรื่องของเรา
- ได้ยังไง - ข้าไม่รู้
แต่ถ้าเขายังไม่ได้บอกพ่อเจ้า แปลว่าเขาต้องการหวังบางสิ่ง
เราต้องรู้ว่าเขาหวังสิ่งใด
ให้เข้ามาได้
ยานอช
เจ้าไม่ได้เป็นเจ้าของเหมืองเงิน ที่ใหญ่ที่สุดในดินแดนนี้รึ
มันบุกเข้ามาเต็มไปหมดใต้เท้า
คนงานของเรา... ต้องติดเชื้อ
กลายเป็นหมาป่า
เคราะห์หามยามร้ายสินะ
เสียทรัพย์นี่ยิ่งแย่
ข้านึกว่าสิทธิ์ครึ่งนึง ในเหมืองของเจ้า เป็นค่าเหนื่อย
ที่เราช่วยเกื้อกูลเจ้านะ
เกื้อกูลเราเหรอ
ตลอดทางมานี้เราเห็นเพลิงไหม้ไปทั่ว
แถมยังมีข่าวการตาย ของโควาช่ากับลูกเมียอีก
พวกหมาป่าบุกมาถึงประตูบ้านท่านเช่นกัน
ทำไมข้าต้องส่งส่วนให้ท่านล่ะ
บ้านของท่านเอง ท่านยังปกป้องไม่ได้เลย
ท่านสูบเลือดสูบเนื้อข้า จนแห้งไปหมดแล้ว
เราได้ยินเรื่องที่เขาลือกัน
ดูในตาเขาสิ มันเป็นเรื่องจริง
ที่นี่ เป็นที่ต้องคำสาป
พวกมันไม่ใช่มนุษย์
มันเป็นปีศาจที่รุกล้ำแผ่นดินของเรา
หากเราเป็นปีศาจดังที่เจ้าเรียก เราก็ดีกว่า...
ปีศาจที่เจ้าเคยรู้จักมา
มีใครอยากพูดอะไรอีกมั้ย
- หยุดตรงนี้ - เอาอาหารให้ไอ้หมาโสโครกพวกนี้กินซะ
กัดกันเหมือนหมาเลย
พวกเรา ไม่ใช่สัตว์ชั้นต่ำ
เจ้าต้องการแบบนี้เหรอเป็นตัวตลก ให้มันตลกขบขันเป็นของเล่น
เป็นสัตว์เลี้ยง
หมอบร่าให้กับแซ่โบย
แต่ต้องมาสู้กับพวกเดียวกันเอง
นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการเหรอ
ข้าอยู่ใต้กฎของพวกมันมาตลอดชีวิตของข้า
ข้าปกป้องพวกมัน
อิจฉาพวกมัน
เพื่ออะไรกัน
เพื่อมันทำกับข้าเยี่ยงสัตว์เช่นนั้นเหรอ
พวกเราไม่ใช่สัตว์
พวกเรามีเส้นทางให้เลือก
เราสามารถเลือกเป็นสิ่งที่ดีกว่านี้ได้
เราจะยอมเป็นทาส
หรือเราจะเป็นไลแค่น
อรุณจะรุ่งแล้วนะลูกรัก
เราต้องทิ้งค่ำคืนแห่งหายนะไว้เบื้องหลัง
ลูกยินดี
การตัดสินใจที่ยากเย็นรออยู่
พ่ออยากให้ลูกช่วยตัดสินใจ
แน่นอนท่านพ่อ
เมื่อหมดลูเซียนไปแล้ว
เราต้องผลักดันไลแค่นตนอื่นขึ้นมาแทนเขา
ไปแล้วเหรอ
โคโรมาน คิดว่ามันจะปลุกให้เกิดการต่อต้าน
เราต้องกำจัดมันทิ้ง
นั่นคงไม่ใช่เรื่องง่าย
เขาอยู่กับเรามานานเต็มที
ถ้าจะเป็นกิยอจ
หรือทราซอส
สองคนนี้...
พอวางใจได้
เสนอแนะได้ดีมาก
พ่อจะพิจารณาชื่อพวกนี้เป็นพิเศษ
เจ้าเป็นลูกพ่อ เจ้าเป็นสิ่งมีค่าที่สุดในหัวใจพ่อ
เจ้าบอกอะไรกับพ่อข้า
- เจ้าบอกอะไรกับเขา - ไม่ได้บอก
- ทำไม - ทำไมอะไร
ทำไมเจ้าไม่บอกอะไรเขาเลย
พ่อของเจ้าน่ะ... จะเอ็นดูคนที่คาบข่าวลูกสาวสุดรัก
ไปเสพสเน่ห์หา
กับไลแค่นมั้ยล่ะ
เขาไม่ใช่ประเภทรู้คุณใคร
และข้ายังไม่อยู่ในตำแหน่ง จะใช้ความลับนี้ ให้มันเป็นประโยชน์
ประโยชน์แบบไหนล่ะ
ในสภามีอยู่ 12 เก้าอี้
แล้วเราไม่ตายกันบ่อยๆ
น่าเศร้าที่เป็นเช่นนั้น
ดังนั้น หากข้าถอนตัวออกจากสภาไป
เจ้าจะได้เก้าอี้มั้ย
เจ้าจะทำไปทำไม
เจ้าเก็บความลับได้มั้ยล่ะ
ข้าขอบางสิ่งเป็นการตอบแทน
2 นาที
ห้ามนานเกินนั้นมันเสี่ยงไป
ข้าขอโทษ มันไม่มีวิธีอื่นแล้ว
แล้วแทนนิส...
เจ้าพูดถูก เขาจะช่วยเรา เพื่อแลกกับตำแหน่งในสภา
- พ่อเจ้ายังไม่รู้ใช่มั้ย - ข้าแน่ใจแล้ว
- ซอนย่ามันได้ผล - มันต้องได้ผลสิ
มีคนอื่นๆจะไปด้วย
- ซาบาส ทริสโต้ แล้วมนุษย์ชื่อ เรซ - ที่รัก...
- ข้าสาบาน... - ลูเซียน เราไม่มีเวลาแล้ว
พ่อข้าจะฆ่าเข้าในวันพรุ่งนี้ หลังจากพวกมนุษย์ถูกกลายพันธุ์
เจ้าต้องไปเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น
- ส่วนเจ้า... - สิ่งสำคัญคือรักษาชีวิตเจ้า
โอกาสเดียวคือยามที่พ่อข้า และพวกแวมไพร์นอนหลับ
ข้าอยู่ข้างกายพ่อ ข้าเอาตัวรอดได้
เร็วเข้า
ถ้าแผนได้ผล ข้าจะไปพบเจ้าอีก 3 วันหลังอาทิตย์ตก
ที่ทุ่งโล่งริมฝั่งน้ำ เราจะไปพบกัน
- แล้วถ้าแผนล้ม - ข้าก็ยังจะไปพบเจ้าที่นั่น
ออกมา
เจ้า ถอยไปเดี๋ยวนี้
กล้าหาญไว้ มนุษย์
รู้มั้ยปัญหาของเจ้าคืออะไร
เจ้าน่ะไม่เข้าใจ ลำดับชั้นของธรรมชาติ
ขอมันเปลี่ยนกันได้
เตรียมตัวให้พร้อมเมื่อมันเปลี่ยน
คิดซะว่าเป็นของขวัญก่อนจาก
เดี๋ยว
เจ้าไม่เข้าใจหรือว่า นี่คือของขวัญที่ข้าจะมอบให้เจ้า
มันเป็นคำสาป
- พวกเขาทำอะไรกับเราเหรอ - ไม่นานเจ้าก็จะรู้
พวกเขาทำให้เราเป็น เหมือนเจ้า
ใช่
ทำไม
เขาต้องการใช้เจ้าเป็นยามคุ้มกันภัย
ข้าจะตายก่อนน่ะสิ
งั้นเจ้าไม่มีทางเลือก
เมื่อถึงเวลา
เมื่ออาทิตย์ขึ้น ข้าจะไปจากที่นี่
ใครจะเป็นคะแนนเสียงตามข้าไป ข้าจะยินดี
มีชีวิตใหม่หลังกำแพงนี้ สหายข้า
เจ้าจะเป็นส่วนหนึ่งในนั้น เป็นพวกเรา
หรือจะอยู่รับใช้พวกมัน
ผู้คุมมาแล้ว
หมาตัวใหม่มาวันนี้ ไหนขอดูหน้าหน่อยสิ
เจ้ามาช้าไป
เขาหายตัวไปแล้ว
ร่วมสู้กับข้ามั้ย
ซาบาส ทริสโต้ ปล่อยคนอื่นๆ ที่เหลือมากับข้า
เจ้าเป็นอิสระแล้ว
หนี
ทางนี้
เอาล่ะ วิ่งๆๆ
รีบไปเร็ว
รีบไปเร็วๆ
รีบไปเร็ว เร็วเข้า
ยิงธนู
เรซ
เจ้าช่วยพวกเขาไม่ได้นะ
ข้าจะกลับมา ข้าให้สัญญาพวกเจ้า
ไม่
นายท่าน
นายท่านลูเซียนแหกคุกไปแล้ว
เข้าไปในป่าไป
นายท่าน
รีบเดินไป เดินไป
เข้าไปในนั้น เดินไป
- ทั้งหมดมีเท่านี้เหรอ - ครบคนใช่มั้ย
แทนนิส
ไปสิ ไป
ขอรับนายท่าน
กุญแจปลอกคอที่ข้าให้เจ้าอยู่ไหน
- ข้าเก็บเอาไว้ในคลังอาวุธ - แล้วมันออกไปได้ยังไง
ข้าไม่รู้เลย
ข้าคิดว่าข้ารู้นะ
- ฆ่ามัน - อย่า
ได้โปรด
ไปค้นคลังอาวุธก่อน
เรื่องนี้ต้องมีคำอธิบาย
นำข้าไป
ข้าไม่เคยออกมานอกกำแพงเลย
ตอนนี้คร่ำครวญให้เต็มที่ ทริสโต้
อีกไม่นานเราจะหาทางกลับเข้าไป
เราออกมาไม่หมดทุกคน ข้าจะไม่ทิ้งพี่น้องเราตายอยู่ที่นั่น
เราคงขยาดหน้าวิคเตอร์ มันจะระบายแค้นที่พวกเขา
แต่เราโชคดีแล้วที่รอดออกมาได้
เรามีกำลังคนหยิบมือ ไม่มีอาวุธซักอย่าง
ใช่สำหรับตอนนี้
พาเราไปบ้านมนุษย์นายเก่าเจ้าได้มั้ย
- ได้ - ดี ไปเร็ว
มันต้องอยู่นี่สิ
ข้าวางไว้ตรงนี้
ตรงนี้แหละ
มันคงทำกุญแจขึ้นมาใหม่
ข้าไม่อยากระแวงเจ้าเลย
ตอนนี้ ข้ายังไม่ปรารถนา จะปลดตรวน จากคอของพวกเจ้า
นอกจากแทนที่ด้วยตรวนของข้า
เจ้ามีทางเลือก
จะหนีหัวซุกหัวซุน
หรือจะยืนหยัดสู้กับมัน
ใครร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับข้า เขาจะได้รับอิสรภาพ
และจะได้ หากปรารถนา
ความเป็นอมตะ
ทางตะวันตกยังมีคฤหาสน์อื่น
งั้นเจ้าลองไปที่นั่น
จะมีคนมาสมทบกับเรา
แล้วค่อยกลับมาพบข้าที่นี่ในอีก 2 วัน
ท่านพ่อ
พ่อทำลูกตกใจรึ ขอโทษด้วยนะ
เปล่า
ไม่หรอก
พ่อเริ่มรู้สึก
ว่าพ่อช่าง ไร้ความคิด
พ่อมัวแต่ฝังใจอยู่กับความเคียดแค้น ของตัวเองที่ถูกลูเซียนทรยศหักหลัง
จนลืมนึกถึง
จิตใจของลูก
จิตใจของลูกงั้นเหรอ
พวกมันค่อยๆเข้ามาอยู่ในชีวิตเรา
จนเราลืมความน่าสังเวช ในชาติกำเนิดของพวกมัน
จริงๆ พ่อก็เคยให้ความเอ็นดูต่อลูเซียน
เขาสามารถเป็นอะไรก็ได้
บางทีอาจเป็นผู้ค้าความตาย
ใช่
บางที
แต่เขามิได้เป็นเช่นพวกเรา
จริงมั้ย
ลูกช่วยเขาหนีไปหรือเปล่า
ช่วยเขาเหรอ
ไม่มีทางอยู่แล้ว
ลูกโกหกพ่ออยู่หรือเปล่า
ลูกเคยทำอะไรหลายสิ่ง หลายอย่างที่ต่อต้านท่านพ่อ
แต่เขาเป็นไลแค่น
พ่อขอโทษนะลูก
ลูกบังคับให้พ่อไม่มีทางเลือก
ท่านพ่อได้โปรด
ข้าไม่อยากเชื่อคำเท็จของเจ้า แต่ข้ารู้ว่ามันไม่จริง
นั่นไม่ใช่ฝีมือลูกสาวข้า ที่เจ้าจะทำได้
ท่านพ่อ
ข้ารักเขา
เจ้าทรยศหักหลังข้า
ไปสมสู่กับสัตว์ตัวนึง
ข้ารักเจ้ามากกว่าใดๆในโลก
ห้ามนางก้าวออกมาจากห้อง
ไม่ เจ้าต้องรอตามลำดับสิ
ฝึกขนาดนี้ คงได้คนมากพอในปลายสัปดาห์
- มีวี่แววของซอนย่าหรือยัง - ไม่มี
นางน่าจะมาถึงได้แล้ว
ด้วยความเคารพลูเซียน ข้าว่าเราไม่เห็นต้องเสียเวลารอนาง
นางไม่ใช่พวกเรา
เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า นางเป็นคนปล่อยเรา
แต่ว่านางเป็นแวมไพร์
ถ้านางหลอกท่าน นางจะพาพวกของนางมา
ผู้ค้าความตายออกตามล่าเรา แน่นอนอยู่แล้ว
ในท้ายที่สุดมันก็หาเราเจออยู่ดี จะไม่ใช่เพราะนางนำมา
ข้าเชื่อใจนางด้วยชีวิต ตราบใดที่ข้าเป็นหัวหน้าเจ้าก็ควรเชื่อ
ข้าบอกเจ้าแล้วว่าอย่าพูด
ลูเซียนปล้นคฤหาสน์ 2 แห่งในบราชอฟ และขนอาวุธในคลังไปจนหมด
พวกทาสพากันไปรวมพลเป็นพวกเดียวกับเขา
อิสระเป็นเสมือนโรคร้าย เฉกเช่นเชื้อร้ายของวิลเลี่ยม
- ท่านต้องลากคอสัตว์เลี้ยงของท่านกลับมา - ขอบใจโคโรมาน
เจ้าไม่พูดข้าคงคิดเองไม่ได้
ที่จริงข้าไม่ต้องกระดิกนิ้วเลยด้วยซ้ำ ลูเซียนมันจะคลานกลับมาด้วยใจของมันเอง
เพราะข้ามีสิ่งที่มันต้องการ
แม่นางของข้า
- ลูก้า นี่อะไรกันนางอยู่ไหน - ซอนย่าถูกจับตัวไว้
เขารู้เรื่องของเจ้ากับนางแล้ว
เขาจะฆ่านาง
เจ้าก็ควรจะรู้แก่ใจ
ยังไม่มาเลย ขอรับท่าน
- เขาวางกับดักก็รู้อยู่ - ข้าจะไม่ปล่อยให้นางตายโดยลำพัง
พวกเขาตามเธอมาลูเซียน ถ้าท่านไปเราจะเสียพวกเขา
จะบอกความลับให้มั้ย พวกเขาคิดว่าติดตามข้า
แท้ที่จริงแล้ว พวกเขาติดตามอิสรภาพต่างหาก นั่นคือสิ่งที่พวกเขามาที่นี่
เจ้าคอยรั้งพวกเขาไว้จนกว่าข้าจะกลับมา และนำพวกเขาหากข้าไม่กลับ
- ไม่เป็นไรใช่มั้ย - ไม่เป็นไร
แต่เจ้าหนีไปได้แล้วนี่
ไม่ หากไม่มีเจ้า
เราต้องรีบไปเดี๋ยวนี้
นายท่าน
บุตรสาวของท่านหนีไปแล้ว
นางหนีแน่นอน
ทางนี้
- ทางนั้น - ขอรับ
เอาเลย
เจ้ากล้าลงมือกับข้าอย่างนั้นรึ
- ลูกไม่อยากทำอย่างนี้ - ข้าเป็นพ่อของเจ้านะ
- เจ้าคิดว่าจะชนะข้าได้เหรอ - ลูกไม่ได้อยากเอาชนะท่าน
ฆ่าข้าเจ้าก็ช่วยไลแค่นชู้รักไว้ไม่ได้
สั่งให้คนของพ่อกลับไป เพื่อเห็นแก่หลานที่เป็นสายเลือดของพ่อ
ปาฏิหาริย์มั้ยท่านพ่อ
การรวมเป็นหนึ่งของ 2 สายเลือด
ข้าสาปส่งตั้งแต่วันที่แม่เจ้าตาย เพราะให้กำเนิดเจ้าแล้ว
สิ่งที่อยู่ในท้องเจ้า
มันคืออสูรกายน่าชิงชัง
ซอนย่า
จบเรื่องได้แล้ว
เอาตัวมันไป
รู้หรือยังว่าเจ้าทำสิ่งใดลงไป
คืนนี้ข้าไม่ได้วางแผนเล่นงานเจ้า ข้าวางแผนล่อมัน
หากข้าส่งตัวลูเซียนให้กับสภา
พวกเขาจะไม่รู้เลยว่าเจ้าสมรู้ร่วมคิด แต่เมื่อมีมารหัวขน
ฝันไปเถอะ
ไม่
หากข้าไม่คิดหนี เรื่องเหล่านี้จะไม่เกิดขึ้น
และเจ้าก็จะไม่รู้ใจตนเอง
เจ้าพูดถูก
ไม่ควรมีใครต้องมีชีวิตเช่นนี้
คนอื่นๆ มีอิสระได้เพราะเจ้า
ทุกสิ่งเปลี่ยนไปตลอดกาล เพราะสิ่งที่เจ้าทำ
- แต่ข้าทำให้เจ้าผิดหวัง - ไม่
ลูเซียนยอดรัก
เจ้าไม่ได้ทำให้ข้าผิดหวัง
สิ่งที่ข้าเลือกนำพาตัวข้ามาที่นี่
ไม่ใช่เจ้า
เจ้าพูดเองว่ามันเป็นความเสี่ยง ที่เจ้ายินดีทำเพื่อข้า
ข้าก็เช่นกัน
เพื่อเรา
เปิดประตูห้องขัง
- ไม่นะ - ลุกขึ้น
- เร็ว มานี่ - ไม่ๆ
ไม่นะ ข้าจะฆ่าเจ้า
พวกเจ้าทุกตัว
จำเลยถูกต้องข้อหา ว่าเป็นกบฏของโคลเว่น
นางแอบไปมั่วสุมกับสัตว์ชั้นต่ำ รู้เห็นเป็นใจให้พวกมันหนี
ข้าก็เคยช่วย โคลเว่นแห่งนี้ มาแล้วหลายครั้งหลายครา
เจ้าฆ่าพวกพ้องสายเลือดเดียวกัน
และเจ้าได้ผสมสายพันธุ์ต่ำทราม
จนเกิดเป็นหน่อเนื้อเชื้อไข เป็นตัวตนในร่างเจ้า
คุณความดีในอดีต ไม่อาจลบล้างความดีในปัจจุบัน
ฐานะในสมาชิกสภาก็ช่วยเจ้ามิได้
บทลงโทษในความผิดครั้งนี้ คือความตาย
พวกท่านว่าไง
ตาย
- ตาย - ตาย
นางเป็นลูกในใส้ของท่าน
ตาย
พานางไปห้องลงทัณฑ์
ไม่ เจ้าจะฆ่านางไม่ได้
ท่านหญิงตามเรามา
- กรุณาแต่โดยดี - วิคเตอร์
วิคเตอร์ ไม่นะ
ไม่ วิคเตอร์
ไม่
ลูเซียน
ไม่ ซอนย่า
มองที่ข้า
สายตาจับอยู่ที่ข้า ซอนย่า
มองข้าสิ
ข้ารักเจ้า
ดังที่ข้ารักเจ้า
เจ้าจะไม่อยู่ที่นี่ เมื่อเรื่องนี้จบสิ้นใช่มั้ย
ลาก่อนยอดรัก
ไม่
ซอนย่า
- เอาดาบของข้า - ครับ นายท่าน
นายท่าน
ไปเร็ว วิ่งเร็วเข้า เร็วๆ
รีบไปปล่อยคนอื่นๆ ไป
ตามข้ามา
- อยากชำระแค้นมั้ย - ใช่
ข้างนอกนั่นไงเล่า ไปเลย
เรามีสิ่งที่น่าห่วงมากกว่า บันทึกบ้าๆ ของเจ้า
รีบไปหาพวกเหล่าอาวุโส เดี๋ยวนี้
ฆ่ามันให้หมด
วิคเตอร์
เจ้าสร้างมลทินให้ลูกสาวข้า
- ข้ารักนาง - เจ้าฆ่านาง
ข้าน่าจะบดขยี้เจ้าให้แหลก ตั้งแต่วันที่เจ้าเกิดมาแล้ว
ใช่ เจ้าน่าจะทำ
แต่ก็ไม่ทำ
ลูเซียน
สงครามสิ้นสุดแล้ว
ไม่
นี่เป็นแค่การเริ่มต้น
ข้าจะบอกอะไรให้เจ้ารู้ไว้ พ่อของเจ้าที่เจ้าบูชาเทิดทูนนักหนา
เขาเป็นคนที่ฆ่าคนในครอบครัวของเจ้า ไม่ใช่พวกไลแค่น
เมื่อเขามาถึงตัวเจ้า
เขาอยากดูดเลือดเจ้า ให้เหือดแห้งหมดกาย
แต่เจ้า ทำให้เขานึกถึงซอนย่า ลูกสาวสุดที่รักของเขา
ลูกสาวที่เขาส่งไปหาความตาย
โกหก